Paarden

Hoofdstuk 2 Mijn kinderjaren / Mijn troeteldieren/ mijn paard

Eerlijkheidshalve moet ik zeggen dat mijn vader zijn hele leven hard heeft gewerkt en gezwoegd

Hoe hij het zijn hele leven heeft volgehouden, weet ik niet, alhoewel, op dat vlak valt de appel niet ver van de boom, ik heb ook mijn hele leven lang hard gewerkt en gezwoegd en veel te weinig geslapen.

Maar mijn vader ging in Luik in de staalindustrie werken, hij vertrok thuis rond de middag met een speciale pendelbus. In die tijd was er in waloniΓ« nog een florerende zware industrie en kwam men in de streek van het Hageland, met een hele keten van bussen Vlamingen oppikken om daar te gaan werken. Bovendien was dit toen nog heel dik betaald, in vergelijking met wat de kleine keuterboertjes in onze streek verdienden.

Mijn Grootvader was ook zo’n keuterboertje, zoals er in elk dorp waren, niet meer dan een paar koeien, een paar varkentjes, wat kippen, een groentetuin, een paar hectaren veldgewassen en een hoogstamboomgaard. Meer konden de mensen niet aan, want alles moest met de hand gebeuren, er waren toen nog geen moderne tractoren, pik-dorsers en allerlei ander zwaar materiaal. Er waren nog geen herbiciden tegen onkruid, alles moest met de hand gewied worden, er waren geen pesticiden of fungiciden en de mensen konden het dan ook niet aan om meer grond te bewerken of meer dieren te houden. Ik kom hier later veel uitgebreider op terug in een apart artikel.

Maar dan kwam het, mijn nonkels en tantes van vaders kant waren allemaal in het Brusselse gaan wonen, om daar meer te gaan verdienen, bijgevolg stonden mijn Grootvader en Grootmoeder er helemaal alleen voor om al dat zware werk te doen en werden zij er bovendien niet jonger op. Een ouderdomspensioen of overlevingspensioen zoals wij dat nu kennen, bestond nog niet. Toen was het nog de gewoonte, ouders brachten kinderen ter wereld, zorgden voor hen tot als zij volwassen waren. Geleidelijk aan werden de kinderen opgeleid om mee in te springen op de boerderij, (kinderarbeid was toen nog niet verboden, meer nog de schoolvakanties zoals wij die nu kennen, waren toen speciaal zo opgemaakt dat zij samenvielen met bepaalde werkzaamheden op de boerderijen en dat de kinderen dan konden inspringen. Dus niet zoals het nu is om op vakantie te gaan, maar integendeel om zwaar werk te verrichten) en dan later zorgden de kinderen voor de ouders (toen werden ouders nog niet gedumpt in rusthuizen, zij werden opgevangen en verzorgd door de kinderen)

Dus op het ogenblik dat mijn Grootouders hun werk niet meer aankonden, werd de boerderij aan mijn vader overgelaten (zoals dat toen de gewoonte was, de oudste zoon kreeg de boerderij, maar moest daarvoor in de plaats de zorg dragen voor de Ouders, zonder gedoe of rechtszaken omtrent erfeniskwesties, het was een traditie van generatie op generatie en iedereen hield zich er zonder morren aan)

Evenwel, het was een zware keuze voor mijn vader, zijn goedbetaalde job in Luik opgeven, voor even zwaar werk maar veel minder betaald, of een eeuwenoude traditie breken, de boerderij niet overnemen en bovendien zijn Ouders aan hun lot overlaten.

En dat moet gezegd worden, hij heeft zich aan zijn verplichtingen tegenover zijn ouders gehouden. Zij hebben allebei een mooie oude dag gehad, zijn steeds goed verzorgd geweest (door mijn Moeder) en zijn beiden gestorven van ouderdom in hun huisje, niet in een duffe kamer van een rusthuis.

Maar dan kwam het, hij koos om beiden te combineren, zijn werk in Luik en het onderhouden van de boerderij.

Maar met handwerk kon hij dit niet aan en een Brabants trekpaard zoals bij de grote here-boeren, daar had hij het geld niet voor.

Dus ging hij op zoek naar een alternatief en dat vond hij. Bij een bemiddelde burger kon hij een jong veulen op de kop tikken, dat daar werd afgekeurd als paradepaard. (een in de aard van de video hier beneden), maar helemaal niet geschikt voor zwaar werk op het veld. En toch moest en zou het dat werk verrichten, want mijn vaders wil was wet.

Ik was toen nog heel jong en zolang het nog een veulentje was kon het nog vrij genieten van vrij rond te lopen in de weide. Ik ging er naartoe (ook zoals in de video), klom er regelmatig op en leerde om zonder zadel of toom toch in volle galop of draf door de weide rakelings langs de hoogstamfruitbomen heen te razen. Jongens wat was dit een geweldig leven. Als ik de kans zag om ’s nachts stiekem mijn bed te verlaten, trok ik naar de weide, legde een deken over mij en sliep ik met mijn hoofd in de hals van Jeanneke (dat was haar naam), net zoals ik dat met mijn wolven had gedaan.

Maar dan kwam het moment dat mijn vader oordeelde dat het veulen voldoende paard was geworden om zwaar werk te verrichten. In het begin om het af te richten, werd er nog een lichte eg achter gespannen en dat was nog geen probleem.

Maar dan kwam het ogenblik dat zij een zware ploeg door de grond moest trekken, veel te zwaar werk voor zo’n licht paard, maar het moest, mijn vaders wil was wet.

Bovendien werd ik toen oud genoeg gevonden om zelf ook te leren ploegen.

Dus: moest ik mijn lief dier verplichten om iets te verrichten dat feitelijk veel te zwaar voor haar was.

Hoe? door er met een dikke stok op te slaan totdat zij gebukt onder de pijn een veel te zware taak begon te doen.

Wat deed mij dat een verschrikkelijke pijn, maar ik moest, mijn vaders wil was wet.

Vanaf dat ogenblik was het gedaan om in de weide nog op haar rug te kruipen of om kort tegen haar aan te leunen of bij haar te slapen. Ik was niet langer haar trouwe vriend maar haar ongenaakbare en onverdraagzame beul.

Dit heeft zo verschillende jaren geduurd, totdat zij zodanig verminkt en afgebeuld was, er op geslagen mocht worden, zo hard als maar mogelijk, zij trok de ploeg of de kar niet meer, zij deed wel haar best, maar was zo totaal op dat zij gewoon door haar poten stortte en bleef liggen.

Ondertussen had mijn vader voldoende geld bij mekaar gespaard om een zwaar trekpaard te kopen dat wel geschikt was voor dit werk en moest ik haar zelf naar het slachthuis brengen, het geld in ontvangst nemen en het afgeven aan mijn vader, want mijn vaders wil was wet

Pijn….Pijn….Pijn….Pijn….

Verdriet….Verdriet….Verdriet….