ekster1

Hoofdstuk 2 Mijn kinderjaren / Mijn troeteldieren/ mijn ekster

Als je dit leest besef je vanwaar mijn grote liefde voor eksters en andere vogels komt

Doordat ik als kind overal werd uitgesloten voor elk sociaal contact met andere kinderen, door mijn opvoeding en de manier hoe ik thuis werd behandeld, zocht ik de liefde en warmte waar elk kind behoefte aan heeft, constant bij dieren.

Dit was mijn zwakke plek waar ik kon geraakt worden en dat werd ook gedaan, ik heb het daarover reeds uitgebreid gehad over mijn stukken omtrent mijn andere troeteldieren.

Ik ga het hier nog hebben over één enkel traumatisch geval, ik ga ze niet allemaal gaan opnoemen, anders wordt dit stuk te langdradig en heb ik niet genoeg tijd meer over om ook de andere belangrijke dingen uit mijn leven naar voren te brengen.

Tijdens één van mijn wandelingen in de vrije natuur, genietend van de eenzaamheid, maar tegelijkertijd van de vrijheid (niet dat ik daar veel tijd voor had want daarvoor had ik teveel opdrachten van kinderarbeid op de boerderij), vond ik onder een boom een jonge ekster die uit het nest gevallen was. Eksters bouwen hun nesten heel hoog in de hoogste bomen, dus kon ik haar niet terug in het nest leggen, anders had ik het zeker gedaan, dus nam ik haar mee naar huis om daar te verzorgen.

Wonderwel werd me dit door mijn vader toegestaan en ik nam het me dan ook zeer ter harte.

Ik gaf haar eten en drinken, herhaalde steeds dezelfde woorden, want bij een ekster is het zo dat met veel geduld men haar kan leren praten zoals een papegaai.

Eenmaal wat ouder geworden, begon zij stilaan te vliegen en wie dacht dat zij de vrije natuur zou intrekken, ver weg bij mij vandaan vergist zich. Integendeel, zij bleef steeds kort bij het huis.

Meer nog, als ik naar school ging (toen waren er in elk dorp nog gemeentescholen, zodat de kinderen niet met bus en trein weg moesten , maar te voet of met de fiets), dan ging zij op mijn schouder zitten tot aan de schoolpoort en vloog terug weg als ik de poort binnenstapte. Zij voelde heel goed aan wanneer het school gedaan was en zodra ik een eind van de poort was kwam zij me terug opzoeken en ging terug op mijn schouder zitten tot ik terug thuiskwam. Waarom pas een eind van de schoolpoort?, omdat andere jaloerse kinderen om mij te pesten met stenen naar haar gooiden, daarom wachtte zij steeds tot ik een eind van school was en alleen. Dat alleen zijn was geen probleem, want eenmaal de schoolpoort uit, wilden de andere kinderen niets meer van me weten.

Er is wel een moment geweest dat zij me achterna kwamen om me te pesten en zelfs te mishandelen, tot…. daar kom ik later in een apart artikel op terug. Maar op het ogenblik dat ik die ekster had schuwden ze me niet meer om mijn minderwaardigheid, maar uit schrik voor een duchtig pak rammel.

Dus dit was weer een mooie tijd in mijn leven, maar weer een tijd die eindigde met:

Pijn…..Pijn…..Pijn…..Pijn…..

Verdriet….Verdriet….Verdriet….

Eksters hebben de eigenaardige gewoonte om als zij iets blinkend zien liggen, dit mee te nemen en dit te vergaren op een verborgen plek. Soms zelfs zo’n zware dingen dat men het bijna niet kan geloven dat zo’n klein dier dit kan meedragen. Dit was dan ook de oorzaak waarom dit mooi verhaal weer eens eindigt op zo’n brutale manier.

Mijn vader was in de hooischuur uitgekomen op een plaats waar de ekster veel zat en had daar een paar blinkende stukken keukenbestek gevonden, gewoon een paar blinkende stukken met weinig waarde, zeker geen zilver of goud en dat was voldoende.

Toen ik die dag de schoolpoort buitenkwam en begon rond te kijken waar mijn ekster zat, zag ik haar niet, werd ongerust en mijn onrust werd waarheid.

Toen ik thuis kwam vond ik haar in de schuur, gewoon, haar kop er uitgerukt.

In de video hier beneden geef ik gezang weer van alle vogels, omdat ik gewoon sinds die dag nog meer gaan houden ben van vogels vrij in de natuur, gewoon genietend van hun gezang en hun leven